Hans Theys

 

 

 

___________________

Hans Theys

 

Aantekeningen over Recyclarchief, een praktijk van de Antwerp Artist Run School (AARS)

Op 10 maart 1937 haalt Paul Léautaud in zijn literair dagboek een artikel aan van Gabriel Faure over Mallarmé, waarin die, op basis van Mallarmé’s brieven aan Henri Cazalis, betoogt dat Mallarmé na zijn 24ste zelf bevroren was als schrijver. Een tragisch bericht, als we weten dat Marcel Broodthaers en vele andere auteurs uit het Franse taalgebied verpletterd en verlamd waren door de implicaties van Mallarmé’s hermetische gedichten. ‘Fantome d’un Mallarmé que je n’ai pas compris,’ schreef Broodthaers, ‘je suis touriste.’ We kennen het gevolg: op zijn veertigste maakt hij een stapel dichtbundels onleesbaar door ze in gips te vatten. Het gips had hij afgekeken van George Segal, over wie hij net een artikel had gepubliceerd. Langzaam ontstond een nieuw oeuvre, waarbij woorden vervangen werden door voorwerpen.

Vandaag zijn we getuige van de verheugende recyclage van het archief van het M HKA, het Antwerpse museum van hedendaagse kunst. Eerst werd het archief vakkundig versnipperd, daarna werden de snippers vermengd met 650 kilogram gips en in een monumentale mal gegoten die de vorm had van een ringmap. Het resulterende monument zal eerstdaags verbrijzeld worden. De genummerde brokstukken worden verkocht.

Niet toevallig denken we aan de Berlijnse muur, die op een zalige dag afgebroken werd en broksgewijs aan een wereldreis begon. Elk archief, ten slotte, is een machtsinstrument, een controle-orgaan, een blok aan ons been, een obstakel voor wie echt open wil handelen: vanuit een bewust niet-weten, dansend en proberend, de altijd wisselende werkelijkheid aftastend. 
Lang leve het Recyclarchief!

Hans Theys, Montagne de Miel, 2 juli 2026